Je bent hier : Welkom / Rouw & Verlies: Wanneer je iets verliest dat in stilte blijft doorwerken
Ruimte na verlies – rouw en herstel bij Mieke Loor van Jouw Eigen Veerkracht

Rouw & Verlies: Wanneer je iets verliest dat in stilte blijft doorwerken

Angst & Trauma

Auteur: Mieke Loor

Niet alles wat je verliest, doet meteen pijn. Soms voel je juist niks. Je schakelt over op overleven. Doorgaan. Regelen. Niet zeuren. Je houdt jezelf overeind omdat er geen ruimte is om er bij stil te staan. En dat lukt. Lang ook. Tot het niet meer lukt. Tot je merkt dat je een korter lontje hebt, sneller schrikt, sneller emotioneel bent. En je denkt: wat is er mis met mij?
 
Het komt nooit op het juiste moment. Je lijf staat altijd aan. Je voelt angst zonder reden. Je relaties lopen telkens stuk. Je voelt je leeg terwijl alles lijkt te kloppen. Je probeert het te begrijpen. Weg te duwen. Op te lossen. Maar hoe harder je probeert, hoe duidelijker het wordt: dit gaat niet over nu.
 
Wat je toen niet kon voelen, is er nog steeds. Je hebt het weggestopt. Opzij gezet. Zodat je door kon. Maar verlies verdwijnt niet. Het blijft er. In je lijf. In je hoofd. Tot je het niet meer kunt negeren. Niet om je kapot te maken. Maar omdat je te lang met dit verlies bent doorgegaan zonder er echt bij stil te staan.

Mieke Loor, praktijk Jouw Eigen Veerkracht Valkenswaard

Ik ben Mieke

Ik begeleid mensen bij wie verlies blijft doorwerken, soms jarenlang onder de oppervlakte. Dat doe ik niet alleen vanuit mijn vak, maar ook vanuit eigen ervaring. Ik herken wat er gebeurt als rouw geen plek krijgt en zich later laat voelen. Ik zit hier naast je, zodat je weet dat je hier niet alleen doorheen hoeft.

In deze blog ontdek je;
  1. Het gewicht van een onzichtbare last
  2. Verschillende vormen van verlies
  3. De reden dat tijd niet alle wonden heelt
  4. Hoe onverwerkt verlies zich uit
  5. De weg terug via het onbewuste
  6. Zet nu die volgende stap naar het verwerken van je verlies

Het gewicht van een onzichtbare last

Je weet vaak heel goed waar het begon. Dat ene moment. Dat afscheid. Dat verlies. Het staat je nog helder bij. Je ziet het terug als je eraan denkt. Hoe je daar stond. Wat er gezegd werd, of juist niet. Hoe je weg liep en dacht: oké, nu door.
 
Niet omdat het je niets deed. Maar omdat er geen tijd was. Omdat er kinderen waren die naar school moesten. Omdat er werk was dat doorging. Omdat mensen om je heen hun leven weer oppakten en jij het gevoel had dat jij dat ook moest doen. Dus deed je dat. Je hield jezelf overeind omdat het moest. Omdat het voelde dat niemand zat te wachten op jouw verdriet.
 
Op het werk merkte niemand iets. Thuis ging het soms stroef, maar het draaide. Je was er voor anderen, zoals dat hoort. Van buitenaf zag het er uit alsof er niets aan de hand was.
 
Maar vanbinnen bleef er iets missen. Iets wat je niet meenam, maar waar je wel steeds aan herinnerd werd. In stille momenten. Als iemand iets zei wat te dichtbij kwam. Als je ’s avonds wakker lag en er pas echt ruimte was om te voelen.
 
Het is niet alleen wat je voelt. Het zijn ook de vragen die maar blijven terugkomen. Waarom dit moest gebeuren. Waarom jij. Waarom toen. Vragen zonder antwoord, die zich vastzetten in je hoofd terwijl je zelf maar doorgaat. Soms op de achtergrond, soms luid aanwezig. Je probeert ze weg te redeneren. Je zoekt naar logica. Naar een verhaal dat klopt. Maar sommige dingen kloppen niet. En dat blijft wringen.
 
Wat ook blijft, is de schuld. Schuld dat je er niet genoeg was. Dat je het niet zag aankomen. Dat je door moest gaan terwijl iemand anders bleef staan. Schuld dat je nu nog leeft terwijl iemand er niet meer is. Of schuld dat je überhaupt voelt wat je voelt, omdat het toch al zo lang geleden is. Omdat anderen het wel lijken te kunnen loslaten, maar jij nog niet. Omdat je vindt dat je er inmiddels overheen had moeten zijn.
 
Het verlies zelf ken je. Je weet wat er gebeurd is. Wat onzichtbaar bleef, is wat het in jou heeft achtergelaten. Niet omdat je het ontkende. Maar omdat voelen destijds iets was wat je je niet kon veroorloven. Omdat er geen plek was. Omdat niemand vroeg hoe het echt met je ging.
 
En wat je toen niet kon voelen, raak je niet zomaar kwijt. Dat draag je mee. In je lijf dat gespannen blijft. In relaties waar je niet helemaal jezelf durft te zijn. In momenten waarop je ineens vastloopt zonder te weten waarom.
 
Tot je merkt dat het te zwaar wordt om alleen te blijven dragen. Niet omdat je zwak bent. Maar omdat niemand bedoeld is om dit in zijn eentje te doen.

Verschillende vormen van verlies

Bij verlies denk je al snel aan de dood. Aan iemand die er niet meer is. En dat is verlies, ja. Maar het is niet het enige verlies dat doorwerkt.
 
Je kunt ook jezelf verliezen. Verlies van je gezondheid. Je lichaam dat niet meer doet wat het deed. De toekomst die je voor ogen had en die er ineens niet meer is. Het werk waar je je hele leven voor gewerkt hebt en dat wegvalt. De relatie die je dacht dat eeuwig zou duren.
 
Soms zit het verlies in iets wat je nooit gehad hebt. Onzichtbare rouw over een kind dat je verloor voor het geboren werd. Een miskraam waar niemand over praat omdat er “nog niks was”. Maar jij voelde wel wat. Jij had al een band. Al een toekomst in je hoofd. Al liefde. En toen was het weg. En mocht je niet te lang treuren omdat het nog zo vroeg was.
 
Het is ook verlies van wat je nodig had maar nooit kreeg. Ouders die er wel waren, maar niet echt. Veiligheid die ontbrak. Een jeugd waar geen ruimte was om kind te zijn. Dat zijn ook verliezen. Alleen krijgen ze zelden die naam.
 
En dan is er verlies dat klein lijkt. Je konijn dat doodging toen je acht was. Je beste vriend die verhuisde. Klein, zeggen mensen. Ga maar door. Maar jij voelde iets breken. En niemand zag het. Dus begroef je het. En het bleef liggen.
 
Verlies wordt niet gemeten aan hoe groot het van buitenaf lijkt. Het wordt gemeten aan wat het in jou achterliet. Aan de leegte die bleef. Aan wat je sindsdien mist zonder het te kunnen benoemen.

📖 Leestip:

Soms blijft na verlies vooral schuld hangen. Schuld over wat je deed. Of juist niet deed. Over doorgaan, terwijl iemand anders stilviel. Als dat herkenbaar is, lees dan verder over schuldgevoel na verlies.

De reden dat tijd niet alle wonden heelt

“Het went wel,” zeiden ze. “Het wordt minder met de tijd.” En je geloofde ze. Want wat moet je anders?
 
Misschien is het voor jou nog geen jaar geleden. Of misschien speelt dit al een half leven. Maakt niet uit. Wat wel uitmaakt: het is er nog.
 
Voor de een voelt het nog rauw. Vers. Voor de ander is het jaren later en denk je: hoezo zit dit er nog? Het zou toch weg moeten zijn? Het is anders geworden. Stiller. Dieper. Het zit niet meer elke dag bovenop. Maar weg? Nee.
 
Je hebt alles geprobeerd. Je hebt erover gepraat toen mensen het vroegen. Je hebt het gerelativeerd. Je hebt tegen jezelf gezegd: het is al zo lang geleden, ik moet er toch overheen zijn. Anderen kunnen het wel. Dus jij ook. Je bent doorgegaan. Omdat dat moest. Omdat iedereen zei dat dat hielp.
 
En misschien hielp het ook. Een beetje. Voor een tijd. Tot je merkte dat het er nog zit. Niet in je hoofd. Je hoofd snapt het wel. Je hoofd weet: het is gebeurd, ik ben er nu. Maar je lijf? Je lijf staat nog klaar. Je lijf wacht op het volgende verlies. Je lijf heeft niks losgelaten.
 
Tijd heelt niet wat geen ruimte kreeg. Tijd dekt alleen af. Het legt lagen over het verlies heen. Totdat je vergeet dat het er ligt. Maar vergeten is niet genezen. Wat nooit bewogen is, blijft zitten, hoeveel tijd er ook overheen gaat.

Rouw en verlies die in stilte doorwerken – therapie bij Mieke Loor van Jouw Eigen Veerkracht

Hoe onverwerkt verlies zich uit

Je ziet niet meteen hoe verlies doorwerkt. Het kondigt zich niet aan. Het zegt niet: hé, dit komt door dat verlies van toen. Het vermomt zich.
 
Het zit in hoe je reageert als iemand te laat is. Die paniek die niet past bij de situatie. Die zekerheid dat er iets mis is. Je weet dat het overdreven is. Dat zegt je hoofd. Je lijf gelooft er niks van.
 
Het zit in relaties die steeds op hetzelfde punt vastlopen. Jij die te veel geeft. Of juist niks. Jij die weggaat voor het echt wordt. Of vasthoudt aan iets wat al lang voorbij is. Niet omdat je het wilt. Maar omdat het veiliger voelt dan het risico om opnieuw te verliezen.
 
Het zit in dat je moe bent terwijl je genoeg hebt geslapen. In dat korte lontje. In dat je huilt om dingen waar je normaal niet om huilt. In dat je niks voelt terwijl je zou moeten voelen.
 
Het zit in werk waar je doorheen draait zonder dat het je wat geeft. In vriendschappen die langzaam weglopen. In een huis dat netjes is maar niet gezellig. In een leven dat klopt op papier maar leeg voelt van binnen.
 
Mensen zien wat je doet. Hoe je functioneert. Dat je het redt. Maar wat ze niet zien, is hoeveel moeite het kost. Hoeveel energie het vraagt om normaal te lijken. Hoe zwaar het weegt om dit alleen te blijven dragen.
 
Wat zich in het onderbewuste afspeelt, blijft onzichtbaar. Tot het niet meer gaat.

🪶 Zet hier die stap op weg naar Jouw Eigen Veerkracht

Doorgaan lukt vaak langer dan goed voor je is.
Tot je merkt dat het te zwaar wordt om alles alleen te blijven dragen.
Als je voelt dat het tijd is om niet nóg harder te zijn, dan mag je hier beginnen.

De weg terug via het onbewuste

Wat vastzit in je lijf, los je niet op in je hoofd. Je kunt erover praten tot je blauw ziet. Je kunt het begrijpen. Analyseren. Maar dat verlies dat zich heeft vastgezet? Dat bereik je niet met woorden alleen.
 
Daarom werk ik met hypnotherapie. Niet omdat het magisch is. Maar omdat het een ingang geeft naar waar het verlies zich verstopt heeft. Naar je onbewuste. Naar je lijf dat vasthoudt aan wat je hoofd allang heeft begrepen.
 
In hypnose kom je dichter bij wat je anders wegdrukt. Bij wat te pijnlijk is om recht aan te kijken. Het gaat zacht. Je bent er zelf bij. Je hebt controle. Maar je systeem krijgt ruimte om te laten zien wat er ligt. Om te voelen wat toen niet kon.
 
Soms komen er beelden. Soms alleen gewaarwordingen. Spanning die loskomt. Verdriet dat eindelijk mag. Angst die gezien wordt. Het hoeft niet allemaal in één keer. Het mag in lagen.
 
Soms komen we onderweg iets tegen dat ouder is dan dit verlies. Iets wat al langer wordt gedragen. Niet altijd van jou alleen. Dat hoeft geen verhaal te worden. Geen analyse. Het wordt zichtbaar doordat het zich laat voelen. En als dat gezien is, hoeft het niet meer zo hard te werken. Dan kan het eindelijk loslaten.

Zet nu die volgende stap naar het verwerken van je verlies

Wat je kwijtgeraakt bent, is er nog. Dat voel je. Je hebt het weggeduwd omdat het moest. Je hield jezelf overeind. Je regelde wat geregeld moest worden. Je ging door. En dat lukte. Tot het niet meer lukte.
 
Want wat geen plek kreeg, gaat niet weg. Het zit in je lijf dat gespannen blijft. In die angst die te groot is voor de situatie. In relaties die steeds op dezelfde plek vastlopen. Niet omdat jij iets fout doet. Maar omdat dat verlies nog met je meeloopt.
 
We hoeven niets te forceren. Nergens doorheen te breken. We kijken gewoon. Naar wat er zit. Naar waarom het vasthoudt. En wat nodig is. Zodat het eindelijk ruimte krijgt om te bewegen.

Als je voelt dat je dit niet meer alleen wilt dragen, neem dan contact met mij op. Ik zit hier. We kijken samen wat jouw volgende stap kan zijn.
 
Liefs, Mieke

Mieke Loor, praktijk Jouw Eigen Veerkracht Valkenswaard

Ik ben Mieke

Ik begeleid mensen bij wie verlies blijft doorwerken, soms jarenlang onder de oppervlakte. Dat doe ik niet alleen vanuit mijn vak, maar ook vanuit eigen ervaring. Ik herken wat er gebeurt als rouw geen plek kreeg en zich later laat voelen. Ik zit hier naast je, zodat je weet dat je hier niet alleen doorheen hoeft.

Kijk samen met mij verder

📍 Veel van mijn cliënten komen niet alleen uit Valkenswaard, maar ook uit Eindhoven en omliggende dorpen. Je bent dus van harte welkom, waar je ook vandaan komt.

Bekijk locatie op Google Maps

Lees hier mijn recente blogs

Scroll naar boven