Je bent hier : Welkom / Grenzen aangeven: Waarom nee zeggen zo moeilijk is
Vrouw legt met een lint haar eigen grens, terwijl een ander op afstand toekijkt.

Grenzen aangeven: Waarom nee zeggen zo moeilijk is

Relaties & Patronen

Auteur: Mieke Loor

En weer heb ik ja gezegd, terwijl ik eigenlijk nee had willen zeggen. Het klinkt misschien onschuldig, maar ergens weet je: hier ga ik weer. Grenzen aangeven is moeilijker dan je denkt. Je voelt je grens, en toch spreek je hem niet uit. Je draait je om, je hoofd begint te tollen, en je vraagt je af: waarom lukt het me niet om mijn grenzen aan te geven?
 
Altijd ja zeggen lijkt vriendelijk, loyaal of behulpzaam. En soms is het dat ook. Maar vaak is het een manier om spanning te vermijden. Om niemand teleur te stellen. Om de rust te bewaren, zelfs als je ondertussen steeds verder bij jezelf vandaan raakt. Je zegt ja tegen de ander, en ongemerkt zeg je nee tegen wat jij nodig hebt.
 
Ik ben Mieke, en in mijn praktijk Jouw Eigen Veerkracht in Valkenswaard begeleid ik mensen die vastlopen in dit patroon. Met werkvormen als hypnotherapie, Voice Dialogue, innerlijk kindwerk en systemisch werk kijken we samen naar wat er gebeurt op het moment dat je je grens voelt, maar hem niet uitspreekt. En vaak begint dat niet met nee zeggen, maar met deze ene vraag: wat maakt dit voor mij zo moeilijk?

In deze blog ontdek je;
  1. Waarom is grenzen aangeven zo moeilijk?
  2. Hoe herken je dat je te vaak ja zegt?
  3. Nee leren zeggen zonder schuldgevoel
  4. Wat kun je zelf doen om beter je grenzen aan te geven?
  5. Wanneer helpt therapie bij grenzen aangeven?
  6. Wat therapie niet voor je kan doen
  7. Veelgebruikte manieren die helpen om je grenzen beter te voelen
  8. Hoe ik met dit thema werk in mijn praktijk
  9. Wat je misschien nog niet wist over mij
  10. Meestgestelde vragen over grenzen aangeven
  11. Zet nu die volgende stap naar grenzen die echt van jou zijn

Je zegt ja, terwijl je ergens al voelt dat je nee bedoelt. In deze blog lees je hoe dat patroon ontstaat, hoe je het herkent in je dagelijks leven en waarom het zo hardnekkig kan zijn. Niet om het meteen te fixen, maar om te begrijpen wat er onder jouw moeite met grenzen aangeven ligt.

Zet hier die stap op weg naar Jouw Eigen Veerkracht

“Achteraf weet je precies wat en hoe je het had moeten zeggen“

Waarom is grenzen aangeven zo moeilijk?

Je hoort een vraag en voor je het weet floept er een ja uit je mond. Terwijl je eigenlijk al voelde: dit wil ik niet, dit past niet, dit kan er niet meer bij. Het lijkt bijna alsof je een tv-spelletje speelt en razendsnel op de antwoordknop drukt. Je kijkt alsof je een prijs hebt gewonnen, maar eigenlijk heb je iets van jezelf verloren. Niet omdat je het niet weet, maar omdat nee zeggen op dat moment gewoon niet lukt.
 
Achteraf weet je precies wat en hoe je het had moeten zeggen, maar op dat moment reageerde je zoals je dat eerder hebt geleerd. Misschien merkte je al vroeg dat meebewegen minder gedoe gaf. Dat de sfeer bewaren belangrijker leek dan je eigen gevoel volgen. Grenzen aangeven werd iets spannends. Iets wat kon leiden tot afwijzing, teleurstelling of gedoe. Dus zei je ja. En dat werkte. Tenminste, toen.
 
Maar nu begint het te wringen. Je merkt dat je steeds vaker over jezelf heen stapt. Dat je ja’s niet meer licht voelen, maar zwaar. Alsof er bij elke ja iets van jou achterblijft. En misschien vraag je je inmiddels af: dit lijkt zo alledaags, zo normaal… maar wat gebeurt er eigenlijk onder dat ogenschijnlijk gewone ja zeggen?

Hoe herken je dat je te vaak ja zegt?

Je merkt het meestal niet op het moment dat je ja zegt. Dat gaat vanzelf. Het komt pas later. In de momenten erna. In dat moment waarop iemand anders allang tevreden is en jij ineens begint te rekenen. In je hoofd. Puzzelen. Wanneer ga ik dit doen? Hoe ga ik dit ertussen proppen? Want het was niet één keer ja. Het waren er meer. En samen passen ze eigenlijk niet meer.
 
En dan begint het volgende puzzeltje. Wie kan ik het beste teleurstellen? En met welk kut-smoesje kom ik daar nog het makkelijkst mee weg? Je weegt af, schuift, verzint, herschrijft. Niet omdat je onbetrouwbaar bent, maar omdat je jezelf klem hebt gezet. En ergens weet je dat ook. Dat dit geen oplossing is, maar schadebeperking.
 
Soms lig je er zelfs wakker van. Je hoofd blijft draaien, schema’s maken, ruimte zoeken die er niet is. Of het zakt pas in als je alleen bent. De deur dicht, even niets meer hoeven. En dan voel je hoe moe je eigenlijk bent. Niet lichamelijk uitgeput, maar leeg. Alsof je de hele dag hebt meebewogen. Het zijn geen grote alarmsignalen.
 
Het zijn kleine momenten waarop je denkt: dit klopt niet meer. En misschien voel je nu al: dit gaat niet alleen over te vaak ja zeggen. Hier zit meer achter dan ik dacht.

Nee leren zeggen zonder schuldgevoel

Zeg nu niet: dit is nu eenmaal mijn karakter. Ja zeggen was ooit een slimme oplossing. Een manier om de sfeer goed te houden, om niet buiten de groep te vallen, om gedoe te vermijden. Misschien leerde je als kind dat gehoorzamen werd beloond en tegenspreken werd afgestraft. Dat wat jij wilde minder belangrijk was dan de rust bewaren. En dat werkte. Mensen waren tevreden. Jij had geen ruzie.
 
Wat je toen hielp, zit je nu in de weg. Niet omdat dit nu eenmaal je karakter is, maar omdat je leven veranderd is. Je hoeft niet meer te pleasen zoals toen. En toch reageert een deel van jou nog steeds alsof nee zeggen geen optie is. Alsof jouw grens iets is wat eerst langs een ander moet. En op den duur begint dat te knellen. Niet omdat je softer bent geworden. Nee. Juist omdat je sterker bent geworden en nu voor jezelf wilt opkomen.

Wat kun je zelf doen om beter je grenzen aan te geven?

Misschien begint het niet met nee zeggen, maar met even niets zeggen. Niet meteen antwoorden. Of gewoon: Daar kom ik op terug. Even voelen wat er gebeurt op het moment dat de vraag komt. Dat kleine ongemak laten bestaan, zonder het meteen weg te poetsen met een ja. Het voelt onhandig, soms zelfs ongemakkelijk. Alsof je iets laat vallen wat je normaal keurig opvangt. Maar precies daar ontstaat ruimte.
 
Of je merkt het pas later, als je alweer ja hebt gezegd. Dan kun je iets doen wat veel mensen spannend vinden: terugkomen op je woord. Zeggen dat je te snel reageerde. Dat je het toch niet gaat doen, zonder verdere uitleg. Dat voelt rommelig en verre van perfect. Maar het is wel eerlijk. En eerlijk is vaak rustiger dan netjes. Niet voor de ander misschien, wel voor jou.
 
Verandering zit niet in het meteen goed doen. Het zit in het durven onderbreken van het automatische. Eén keer niet meteen ja zeggen. Eén keer iets uitspreken wat je normaal inslikt.

Wanneer helpt therapie bij grenzen aangeven?

Als dit blijft spelen, wordt het lastig om er in je eentje uit te komen. Niet omdat je het niet begrijpt, maar omdat je zo gewend bent geraakt om rekening te houden met anderen, dat kiezen voor jezelf vreemd voelt. Een stap zetten lijkt groot, bijna egoïstisch, terwijl je eigenlijk alleen maar probeert te stoppen met jezelf voorbijlopen.
 
Therapie kan dan een plek zijn waar je dit niet hoeft uit te leggen of te verdedigen. Waar je mag onderzoeken waarom het zo moeilijk is om je grens serieus te nemen. Niet om je te veranderen, maar om te begrijpen wat je al die tijd hebt volgehouden. Alleen al besluiten om dit niet langer alleen te dragen, is een duidelijke grens. Voor jezelf.
 
Je bent hier niet voor niets. En misschien voel je dat ook al een tijdje. Dat wachten geen rust meer brengt, maar uitstel. Soms is dat ene gesprek precies wat nodig is om weer ruimte te voelen. Zonder dat je dat vooraf helemaal hoeft te snappen. 

Prikkeldraad als metafoor voor harde grenzen, terwijl grenzen aangeven ook zacht en duidelijk kan zijn.

“Grenzen aangeven betekent niet dat je meteen het prikkeldraad uit moet gaan rollen”

“Therapie is nooit een wondermiddel”

Wat therapie niet voor je kan doen

Therapie is geen oplossing die je komt halen. Ik loop met je mee, maar het werk ontstaat van binnenuit. Dat laat zich niet sturen. Ik kan niet zorgen dat nee zeggen ineens makkelijk wordt, of dat schuldgevoel vanzelf verdwijnt. Wat je hebt opgebouwd om te overleven, verdwijnt niet in één sessie.
 
En geloof me maar: dit proces heeft tijd nodig en verloopt zelden rechtlijnig. Er komen momenten waarop het schuurt, waarop het trager gaat dan je hoopte, of waarop oude patronen toch weer opduiken. Niet omdat je het niet goed doet, maar omdat je je bewust wordt van wat er aan het veranderen is.
 
Juist dat maakt het eerlijk. Er hoeft niets gefikst te worden, niets versneld, niets mooier gemaakt. Je mag stap voor stap kijken naar wat er speelt, op een manier die bij jou past. Misschien is dat precies waarom het werkt. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het echt is.

“Een sessie kan al heel veel ruimte geven”

Veelgebruikte manieren die helpen om je grenzen beter te voelen

In gesprekken merk ik vaak dat het niet gaat om de vraag hoe zeg ik nee, maar om wat daaronder ligt. Om delen in jezelf die ooit hebben geleerd om zich aan te passen. Om stil te zijn. Om het voor een ander kloppend te maken. Welke vorm daarbij past, ontstaat altijd in het contact. Hieronder noem ik twee manieren die hier vaak helpend bij zijn.

Voice Dialogue

Bij dit werk ontstaat ruimte voor de verschillende stemmen in jezelf. Het deel dat ja zegt. Het deel dat geen ruzie wil. Het deel dat alles overziet en vooruit denkt. Maar ook dat stille deel dat eigenlijk iets anders wil. Door die stemmen niet weg te duwen, maar te laten spreken, ontstaat er rust. Mensen merken vaak: ik hoef mezelf niet te forceren om anders te doen. Ik begin mezelf te begrijpen. En precies daar verandert iets.

Innerlijk kindwerk

Soms komt er een beeld op van jezelf als kind. Een kind dat merkt wanneer het beter is om niet tegen te spreken. Om te gehoorzamen. Dat meekrijgt dat het lief is als je doet wat een ander zegt. Dat al jong aanvoelt wat er wel en niet gezegd kan worden. In dit werk krijgt dat kind ruimte om er te zijn, zonder iets te hoeven oplossen.
 
Dit zijn voorbeelden. Geen stappenplan, geen vaste route. Wat helpt, verschilt per persoon en per moment. Het gaat er niet om dat je het goed doet, maar dat je het niet meer alleen hoeft te doen.

“Geen toverstaf, wel echt contact”

Hoe ik met dit thema werk in mijn praktijk

Als je bij mij komt met dit thema, begint het niet met een methode, maar met luisteren. Naar wat je vertelt, en naar wat je misschien nog niet hardop zegt. Ik werk intuïtief en afgestemd, omdat geen enkel patroon precies hetzelfde is. Wat jij nodig hebt, ontstaat in het contact en mag zich stap voor stap laten zien.
 
In dat proces maak ik gebruik van verschillende werkvormen, zoals hypnotherapie, Voice Dialogue, innerlijk kindwerk en systemisch werk. Niet als vast stappenplan, maar als manieren om te vertragen, te voelen en te begrijpen wat er in jou gebeurt. Soms helpt het om even onder de oppervlakte te kijken. Soms juist om woorden te geven aan wat al lang voelbaar was. Alles op jouw tempo, en op een manier die bij jou past.
 
Wil je meer lezen over hoe ik werk en wat daarin mogelijk is, dan kun je hier meer lezen over mijn manier van werken. En misschien is het goed om dit te weten: uiteindelijk gaat het niet om de methode, maar om wie je durft te worden als je jezelf weer toelaat.

Wat je misschien nog niet wist over mij

Ook ik ben opgegroeid met het idee dat je altijd maar ja moet zeggen. Om een ander tevreden te houden, de harmonie te bewaren, de vrede te bewaren. Lange tijd leek dat te werken. Maar die ja’s kostten me meer dan ik toen doorhad. Ik dreef steeds verder bij mezelf vandaan en raakte uitgeput. Want ja zeggen tegen de ander betekende vaak nee zeggen tegen wat ik zelf nodig had.
 
Inmiddels durf ik te zeggen: “Ik twijfel. Ik denk er even over na en kom er bij je op terug.” Alleen al die ruimte nemen voelt bevrijdend. Net zo waardevol was het leren respecteren van een nee van een ander. Ik hoef niet meer te duwen of te overtuigen. Ik laat los. En dat geeft ons allebei ruimte.
 
Wat ik je wél wil meegeven, is dit: als je je bedenkt, mag dat. Je mag altijd terugkomen op een beslissing. Van gedachten veranderen is menselijk, zeker als je jezelf de tijd hebt gegeven om echt te voelen wat klopt. Dat besef heeft mijn leven lichter en eerlijker gemaakt. En misschien denk je nu: als Mieke dat kan, dan kan ik dat ook.

Meestgestelde vragen over grenzen aangeven

Misschien heb je tijdens het lezen gemerkt dat dit thema dichterbij komt dan je dacht. Grenzen aangeven lijkt simpel, maar roept vaak verwarring, schuldgevoel of twijfel op.

Waarom vind ik grenzen aangeven zo moeilijk?

Omdat je het ooit hebt geleerd om rekening te houden met anderen voordat je naar jezelf luisterde. Grenzen aangeven voelt dan niet logisch, maar spannend of ongemakkelijk. Dat ligt niet aan jou, dat is aangeleerd.

Hoe weet ik of ik mijn grenzen overschrijd?

Vaak merk je het achteraf. Je voelt je leeg, geïrriteerd of onrustig terwijl er “niets aan de hand” lijkt. Dat zijn vaak signalen dat je ergens ja hebt gezegd terwijl je nee voelde.

Is grenzen aangeven niet gewoon egoïstisch?

Nee. Grenzen aangeven gaat niet over jezelf boven een ander zetten, maar over eerlijk zijn. Een duidelijke grens voorkomt juist verwijdering en scheve verhoudingen.

Waarom voel ik me schuldig als ik nee zeg?

Dat schuldgevoel heeft meestal weinig met het nu te maken, en veel met wat je vroeger hebt geleerd. Als harmonie of gehoorzaamheid belangrijk was, kan nee zeggen voelen alsof je iets verkeerd doet.

Kan ik grenzen aangeven zonder ruzie te krijgen?

Ja, al voelt het soms spannend. Grenzen aangeven hoeft niet hard of bot te zijn. Vaak ontstaat er juist meer duidelijkheid en rust, ook al moet de ander soms even wennen.

Wanneer is grenzen aangeven meer dan ‘even oefenen’?

Als je steeds vastloopt in hetzelfde patroon, ondanks dat je weet wat je wilt zeggen. Of als het je energie, slaap of relaties blijft kosten. Dan ligt er vaak iets diepers onder.

Kan therapie helpen bij grenzen aangeven?

Ja, niet door trucjes te leren, maar door te begrijpen waarom nee zeggen zo moeilijk is. Therapie helpt je om patronen te doorzien en ruimte te maken voor eerlijkere keuzes.

“Heb je hulp nodig voor het vinden van je eigen veerkracht?“

Zet nu die volgende stap naar grenzen die echt van jou zijn

Je weet het echt wel. Je zegt ja terwijl je nee bedoelt. Je denkt het wel, maar je zegt het niet. Achteraf baal je van jezelf, lig je te puzzelen of vraag je je af waarom dit nou zo moeilijk is. Hoe kan iets kleins zo veel ruimte innemen in je hoofd en lijf?
 
Waarschijnlijk ben je hier niet zomaar beland. Je zoekt geen snelle tip, maar helderheid. Iets wat klopt. Erkenning voor hoe ingewikkeld dit kan zijn, zonder dat het meteen zwaar of problematisch hoeft te worden. En nee, je bent hier niet de enige in. Veel mensen lopen hier tegenaan, en het goede nieuws is: dit patroon is te begrijpen en te doorbreken.
 
Ik ben Mieke, en in mijn praktijk Jouw Eigen Veerkracht in Valkenswaard begeleid ik mensen die vastlopen in dit soort patronen. Met hypnotherapie, Voice Dialogue, innerlijk kindwerk en systemisch werk kijken we samen naar wat er onder jouw ja’s ligt. Niet om je te veranderen, maar om inzicht te krijgen in wat ooit nodig was en wat je nu niet meer dient. Dat geeft ruimte. En vaak ook opluchting.
 
Het vraagt moed om hier iets mee te doen. Om niet langer te blijven wachten of doorgaan op dezelfde manier. Maar je hoeft het niet alleen te doen.

Wacht niet langer en neem vandaag nog contact met mij op voor die eerste stap, en ontdek hoe jij weer gaat geloven in Jouw Eigen Veerkracht.
 
Liefs, Mieke

Zet hier die volgende stap naar Jouw Eigen Veerkracht

📍 Ik werk vanuit mijn praktijk in Valkenswaard, maar veel mensen komen gewoon uit Eindhoven. Het is maar een kwartiertje rijden, dus zet die stap gerust, je bent er zo.

Bekijk locatie op Google Maps

Belangrijkste punten

  • Het is moeilijk om grenzen aan te geven omdat je geleerd hebt rekening te houden met anderen.
  • Signaleren dat je je grenzen overschrijdt kan voelen als leegte of irritatie, vaak achteraf.
  • Grenzen aangeven is niet egoïstisch; het gaat om eerlijkheid en voorkomt verwijdering.
  • Schuldgevoelens bij nee zeggen komen voort uit aangeleerde patronen van harmonie en gehoorzaamheid.
  • Therapie kan helpen om te begrijpen waarom grenzen aangeven moeilijk is en leert je eerlijkere keuzes maken.

Lees hier mijn recente blogs

Scroll naar boven