Je bent hier : Welkom / Relaties & Patronen / Praten over gevoelens lukt niet: wat je voelt maar niet kunt zeggen
Gezin aan tafel waarbij één persoon wil praten maar anderen afgeleid zijn – moeite met praten over gevoelens – therapie Mieke Loor

Praten over gevoelens lukt niet: wat je voelt maar niet kunt zeggen

Oude patronen, Relaties & Patronen

Auteur: Mieke Loor

Vroeger werd er niet gepraat. Je moest gewoon doorgaan. School, werk, alles liep door. Praatjes vullen geen gaatjes. Het was niet dat er geen liefde was, maar praten hoorde er gewoon niet bij. Gevoelens waren er wel. Dat zag je heus. Aan je vader, die weer een sigaret opstak. Aan je moeder, die ineens stil de afwas ging doen. Dus als er iets was, loste je het zelf op. En eerlijk? Dat werkte. Toen althans.
 
Sommige dingen werden gewoon niet gezegd. Niet omdat het niet mocht. Maar omdat niemand eraan begon. Omdat het te pijnlijk was. Omdat het makkelijker was om te doen alsof er niks speelde. Wat de buren zouden denken. Wat familie zou zeggen. Dat woog soms zwaarder dan eerlijk zijn tegen elkaar.
 
Of misschien was het nog simpeler. Er moest gewerkt worden. Je ouders deden hun best. Kwamen thuis moe binnen. Geen ruimte voor lange gesprekken. Geen vragen over hoe het nou écht met je ging.

Mieke Loor, praktijk Jouw Eigen Veerkracht Valkenswaard

Ik ben Mieke

In mijn praktijk in Valkenswaard werk ik met mensen die nooit geleerd hebben om over hun gevoelens te praten. Die alles zelf oplossen en blijven doorgaan. Totdat het niet meer lukt. Totdat ze vastlopen in hun werk, hun relatie of in zichzelf. Samen kijken we naar wat er speelt. Zodat je weer woorden krijgt voor wat je voelt.

In deze blog ontdek je;
  1. Waarom is praten over je gevoelens zo moeilijk?
  2. Is het uiten van je gevoel hetzelfde als klagen?
  3. Het ligt niet aan jou. Maar het komt wel van jou.
  4. Twee verschillende werelden, hetzelfde probleem.
  5. Niet praten leidt tot spanningen
  6. Welke therapie werkt om mijn gevoelens te uiten?
  7. Veelgestelde vragen over uiten van gevoelens
  8. Zet nu die volgende stap naar eerlijk voelen en uitspreken

Waarom is praten over je gevoelens zo moeilijk?

Je zit tegenover iemand die je lief is. Die vraagt wat er is. Gewoon rustig. Zonder lading of bijbedoelingen. En toch gebeurt het. Je klapt dicht. Of je begint te praten, maar het gaat nergens over. Werk. Drukte. Van alles. Behalve dat ene wat eronder zit. Je hoort jezelf praten en denkt alleen maar: wat ben ik nou eigenlijk aan het zeggen?
 
Soms voel je het wel. In je lijf. Onrust. Spanning. Iets wat wringt. Maar zodra je het onder woorden moet brengen, is het weg. Je kan de woorden niet vinden. Je voelt je geremd om te praten. Dus je laat het maar. Je zegt dat je moe bent. Dat het vanzelf wel overgaat. Maar je weet dat dit een leugen is, misschien ook naar jezelf.

Vrouw met pleister op mond en woorden van gevoelens eromheen – moeite met praten over gevoelens – therapie bij Mieke Loor Valkenswaard

Is het uiten van je gevoel hetzelfde als klagen?

Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Klagen heeft geen zin. Er zijn mensen die het zwaarder hebben. Je bent toch niet van suiker. Herken je dat? Die zinnen zitten er meestal zo diep in dat je ze niet eens meer hoort. Je denkt ze gewoon. Automatisch.
 
Dus doe je wat je altijd doet. Je gaat door. Je partner vraagt wat er is en jij zegt “niks hoor, gewoon moe.” De kinderen moeten naar bed, morgen is er weer een dag, en trouwens, wat zou je dan moeten zeggen? Dat je je rot voelt maar niet weet waarom? Eigenlijk heb je niet eens zin om het uit te leggen, je kan zelf niet eens onder woorden brengen wat je voelt.
 
Maar ’s avonds laat, als het stil is, probeer je erbij te komen. Bij dat gevoel. Dat vage gevoel. Alsof er iets wringt en je niet precies kunt zeggen wat. Je wil het eerst zelf onder woorden kunnen brengen voordat je er met iemand anders over praat.

Het ligt niet aan jou. Maar het komt wel van jou.

Ergens, in jou zit een stemmetje dat zegt: als ik nu iets zeg, maak ik het alleen maar erger. Of: ik wil een ander niet belasten met mijn gedoe. Dat zijn geen gedachten die je zelf verzonnen hebt. Die heb je meegekregen van thuis of van school. Van mensen om je heen die het zelf ook niet wisten hoe je met gevoel om moet gaan.
 
En zo leer je al vroeg: gevoelens zijn lastig. Voor jou, maar ook voor anderen. Dus stop je ze weg. Niet omdat je ze niet voelt, maar omdat je ergens gelooft dat het beter is om ze niet te laten zien. Bang om te veel te zijn. Bang dat de ander afhaakt omdat je iets verkeerds zegt. Bang dat je je eigen verdriet niet meer aankan als je er eenmaal in duikt. Dat zijn geen rare gedachten. Dat is gewoon wat er gebeurt als je nooit hebt geleerd dat het ook anders mag.
 
Wat toen was, was toen. Maar dat betekent niet dat je het de rest van je leven zo moet blijven doen. Want die gesloten deur van toen, is diezelfde deur die nu ook de mensen buiten sluit die je lief zijn. En dat doet pijn.
 
Wat zou er gebeuren als je daar voorzichtig wél naar kijkt?

ℹ️ Informatie:

Uit onderzoek van het Trimbos Instituut blijkt dat ruim een derde van de Nederlandse jongvolwassenen moeite heeft om over gevoelens te praten. Veel mensen zoeken pas hulp als ze al zijn vastgelopen.

Twee verschillende werelden, hetzelfde probleem.

Vroeger was er geen tijd. Je ouders werkten hard, kwamen moe thuis en gevoelens waren geen gespreksonderwerp. Nu is er wel tijd, maar de aandacht is verdeeld. Scrollen, liken, posten. Je kind zegt iets en papa kijkt op zijn telefoon.
 
Mama reageert, maar haar gedachten zijn ergens anders. De wereld trekt steeds harder, leid af.  Het resultaat is hetzelfde als vroeger: een kind dat leert dat zijn gevoel er niet echt toe doet. Alleen ziet het er nu anders uit.
 
En dat zie je terug in hoe jongeren nu over zichzelf praten. Alles gaat goed, alles is prima, alles is tof, zolang het er maar goed uitziet van buiten. Op Instagram laat je zien wat leuk is. Op school doe je gewoon mee. Thuis zeg je dat het goed gaat. Maar wat je écht voelt? Dat heeft niemand je geleerd. Geen like-knop. Geen manier om het gesprek te openen.

Dus blijft het onuitgesproken. Onbenoemd. En hoe langer dat duurt, hoe minder woorden je hebt voor wat er in je omgaat.

Uitspreken wat je voelt? Zo begin je.

Veel mensen wachten tot ze precies weten wat ze voelen voordat ze er iets mee doen. Maar zo werkt het niet. Je hoeft het niet te snappen voordat je je uit mag spreken. Verandering begint niet met alles om te gooien. Het begint met een klein moment. Rommelig, onhandig, en dat is prima.

🪶 Stop één keer per dag met vluchten. Je telefoon pakken, iets opruimen, druk zijn, het zijn allemaal manieren om niet te hoeven voelen. Merk je dat je dat doet? Blijf dan een paar minuten gewoon zitten. Niet om iets op te lossen. Gewoon om in stilte te voelen wat je voelt.

🪶 Zeg iets wat je normaal inslikt. Niet alles. Niet je hele verhaal. Gewoon één zin die dichter bij de waarheid zit dan “goed hoor.” Tegen iemand die je vertrouwt. Ook als dat eng voelt. Flap het er gewoon uit.

🪶 Je gevoel hoeft niet af voordat je het deelt. We wachten tot we het zelf begrijpen voordat we erover praten. Die zin, je hebt ‘m al honderd keer in je hoofd afgespeeld, maar spreek het eens uit. Wat kan je nu echt gebeuren? Praten is niet het eindpunt. Het is het begin.

🪶 Maak van je irritatie een vraag. Boos om die verkeerde melk? Geïrriteerd om iets kleins? Vraag jezelf: wat is nu de echte reden dat ik zo reageer? Waarover gaat dit écht? Niet om het op te lossen, maar om nieuwsgierig te worden naar jezelf in plaats van boos.

🪶 Stilstaan is ook bewegen. We denken dat we iets moeten doen om verder te komen. Maar soms is even niets doen, geen afleiding, geen oplossing zoeken. Precies wat nodig is om bij te komen bij jezelf.

Niet praten leidt tot spanningen

Er zijn van die momenten dat de spanning oploopt. Het kwam door iets kleins. Een blik. Een opmerking. Iets wat eigenlijk nergens over gaat. En toch voel je het meteen. Dit zit niet goed. Maar je zegt niks. Je denkt: laat ook maar. Ik houd mijn mond wel. Zoals zo vaak. Alleen die spanning zakt niet. Die blijft hangen. In hoe je reageert. In hoe je stil wordt. In alles wat je niet zegt.
 
En je blijft hopen dat het vanzelf minder wordt. Dat het overgaat als het rustiger wordt. Als je er even niet aan denkt. Maar zo werkt het niet. Het blijft terugkomen. In gesprekken die net langs elkaar heen gaan. In irritaties die nergens over lijken te gaan. In dat gevoel dat je iets kwijt bent, maar niet weet wat.
 
En ergens weet je het ook wel. Dit gaat niet vanzelf weg. Er zit iets onder wat je al die tijd hebt laten liggen.

Wat je nog niet wist over mij…

Ik weet nog goed hoe het was. Aan tafel werd er niet gepraat, alleen gegeten. Niet omdat er niks was. Maar omdat je gewoon niet zo moeilijk moest doen. Dus at je je bord leeg. Je zei dat het lekker was. En daarna ging iedereen weer verder. Ik werd er goed in. Beter dan goed. Ik leerde mezelf weg te stoppen op een manier die niemand zag. Ikzelf ook niet meer.
 
Dat deed ik zelfs nog na mijn hersentumoroperatie. Ik lag in het ziekenhuis, te bedenken wat ik allemaal moest doen. Dat ik mijn naasten aan het belasten was met mijn uitval. Tot een verpleegster naast mijn bed ging zitten en zei: “Je hoeft niet zo sterk te doen. Je mag gewoon zeggen dat het niet goed gaat.” En op dat moment brak er iets open. Niet van verdriet. Van opluchting. Ik had geen idee hoeveel energie het had gekost om al die jaren te doen alsof.
 
Daarom doe ik dit werk. Niet omdat ik het uit een boek heb. Maar omdat ik weet hoe het voelt om jezelf jaren kwijt te zijn. En ook hoe het voelt als iemand naast je gaat zitten en zegt: je hoeft dit niet alleen te dragen.

Welke therapie werkt om mijn gevoelens te uiten?

Vaak werk ik met hypnotherapie. Dat is niet ingewikkeld, je hoeft niks te doen. Niks te bedenken ook. Je ligt gewoon in een stoel en zakt langzaam van je hoofd naar je lichaam. En dan komt er soms iets naar boven waarvan je dacht: dat was er toch allang niet meer. Maar het was er nog wel. Misschien wel datgene wat jou zo belemmert. Mensen zeggen achteraf: ik voel me lichter, maar ik weet niet precies waarom. Dan zeg ik: dat hoeft ook niet. Het is al begonnen. Ook als je denkt dat je daar te nuchter voor bent.
 
Soms werken we met Voice Dialogue. Dat is die stem die altijd zegt: hou je mond maar, het heeft toch geen zin. Of dat deel in jou dat alles bij elkaar probeert te houden. Die stem mag er gewoon zijn. En als ie eindelijk z’n zegje kan doen, wordt ie meestal een stuk stiller.
 
Ook werk ik regelmatig met Innerlijk Kindwerk, als iets van vroeger nog steeds invloed heeft op hoe jij nu reageert. Of met systemisch werk, want soms zijn patronen niet alleen van jou, maar ook van je moeder, je vader, de generatie daarvoor. Dit zijn voorbeelden. Wat past, verschilt per persoon.

Mijn unieke werkwijze

Ik werk niet met protocollen. Ik werk met mensen, confronterend maar liefdevol. Ik voel waar het zit, ook als jij het zelf nog niet kunt benoemen. Ik stel vaak de vraag die je liever niet hoort. Want dat is precies de vraag die iets losmaakt. Ik weet hoe het voelt om je gevoelens weg te stoppen, om sterk te zijn terwijl je vanbinnen omvalt. Niet uit een boek, maar uit eigen ervaring. En dat maakt het verschil.

Mieke Loor, praktijk Jouw Eigen Veerkracht Valkenswaard

Zullen we eens kennismaken?

Zullen we samen kijken naar wat je voelt, ook als je er nog geen woorden voor hebt? Als praten over gevoelens niet lukt, beginnen we daar.

Veelgestelde vragen over uiten van gevoelens

Je hebt dit waarschijnlijk al vaker geprobeerd. In je hoofd, in gesprekken, of juist door het te vermijden. En toch blijf je tegen hetzelfde aanlopen. Dit zijn de vragen die ik het meest hoor, en misschien denk jij ze ook wel.

Zet nu die volgende stap naar eerlijk voelen en uitspreken

Je zegt al jaren dat het goed gaat. Terwijl je ’s avonds ligt te piekeren. Terwijl je partner vraagt wat er is en jij zegt: niks, gewoon moe. Terwijl je allang voelt dat het meer is dan dat. Maar ja… waar begin je? Hoe leg je iets uit waar je zelf nog geen woorden voor hebt?
 
Je kunt dit nog een tijd zo blijven doen. Doorgaan. Inslikken. Hopen dat het minder wordt. Dat het vanzelf een keer ophoudt. Maar ergens weet je dat dat niet gebeurt. Dat er iets blijft liggen. Iets wat aandacht vraagt, ook al duw je het steeds weer weg.
 
Het vraagt moed om daar eerlijk naar te kijken. Naar wat er echt speelt. Niet alleen in je hoofd, maar ook daaronder. En misschien is dit wel zo’n moment waarop je voelt: zo wil ik het niet langer.
 
Weet dat je van harte welkom bent.
 
Liefs, Mieke

Mieke Loor, praktijk Jouw Eigen Veerkracht Valkenswaard

Ik ben Mieke

Ik begeleid mensen die vastlopen omdat praten over gevoelens niet lukt. Samen kijken we naar wat eronder zit, ook als je het zelf nog niet kunt benoemen. Stap voor stap komt er weer beweging. Niet ineens, wel echt. En ja, dat voelt vaak lichter dan je dacht.

📍 Praktijk Jouw Eigen Veerkracht vind je in Valkenswaard, op slechts 15 minuten van Eindhoven. Goed bereikbaar met de auto en het OV.

Bekijk locatie op Google Maps

Lees hier mijn recente blogs

Scroll naar boven