Geschatte leestijd: 11 minuten
Auteur: Mieke Loor
Jij bent iemand die er altijd is. Je komt je afspraken na, wat je zegt dat doe je. En, niet onbelangrijk, je klaagt nooit. Want klagen is voor mensen die het niet aankunnen. Jij bent niet zo iemand. Jij doet het gewoon. En dus ga je elke ochtend weer naar je werk. Je zet koffie. Je opent je laptop, en al voor de eerste slok koffie heb je al wat mailtjes weg gewerkt. Topper!
Als de koffie intussen koud is geworden heb je al een eerste Teams-meeting. Intussen loopt je mailbox weer vol, en krijg je een appje van je collega of je nog aan die afspraak van vanmiddag gedacht hebt. Lekker bezig! Maar er is in die jaren iets aan het veranderen. Je voelt je geen topper. Je voelt je meer en meer een tobber.
Zelf weet je dat al heel lang. Maar ja, zolang jij je ding doet hoeft er zich niemand druk te maken over jouw werk. Of zich zorgen te maken over jou, hoe het met jou gaat. Zeker jouw werkgever niet.
Ik ben Mieke
Therapeut en mens met een eigen verhaal. Ik begeleid mensen die vastlopen in hun werk, vaak al jaren voordat ze het zelf doorhebben. Dit is waar het begint. Met deze pagina. Met dit moment. Met die eerste stap.
- Burn-out klachten stijgen al jaren.
- Overspannen of burn-out? Dit zijn de signalen.
- Burn-out en werkstress los je niet op met een teamuitje
- Burn-out ontstaat niet op de werkvloer. Het begint veel eerder.
- Burn-out klachten negeren kost je meer dan je denkt.
- Wat therapie doet dat geen HR-afdeling ooit gaat doen.
- Veelgestelde vragen over burn-out en werk
- Zet nu die volgende stap. Voordat het je nog meer kost.
Burn-out klachten stijgen al jaren.
Uitzendbureau Randstad publiceerde het onlangs gewoon. Zwart op wit. Psychisch verzuim stijgt. Burn-outklachten domineren de arbeidsmarkt. Vooral vrouwen en jongere werknemers vallen uit. Sinds 2022 is het aantal mensen dat thuis zit met ziekte of arbeidsongeschiktheid met tien procent gestegen. Tien procent. Terwijl het aantal werkenden in diezelfde periode maar vier procent groeide.
Misschien heb je wel helemaal niets met cijfers, maar dit zijn mensen zoals jij hé. Mensen die elke ochtend opstonden, hun tanden poetsten, inlogden en dachten: even volhouden. Nog dit project. Nog deze week. Nog tot de zomervakantie.
En je weet wat het grappige is? Jij dacht altijd dat het over anderen ging, maar dit gaat over jou. Je voelt iedere dag dat je op je reserve rijdt. Dat de weekenden niet meer genoeg zijn om bij te tanken. Dat je ’s avonds op de bank zat maar eigenlijk nergens was. Je wist het. Maar zolang jij je nog iedere dag naar het werk kan slepen, kan je het ook negeren.
En dus negeer je het. Tot het niet meer gaat.
Overspannen of burn-out? Dit zijn de signalen.
Er is iets wat niet vaak op je functioneringsgesprek wordt besproken. Op het moment dat jij structureel op je tandvlees loopt, gaat je efficiëntie achteruit. Niet van het een op het andere moment, maar het gebeurd wel.
Je concentratie is minder. Je maakt kleine fouten die je vroeger niet maakte. Je denkt trager. Je beslissingen duren langer. Je bent minder creatief, minder scherp, minder aanwezig.
Je collega’s zien het. Je leidinggevende ziet het. Maar niemand zegt er iets van, want jij bent toch degene die altijd levert? Jij bent toch betrouwbaar? En zolang het net goed genoeg is, zolang je de schijn nog een beetje ophoudt, is het makkelijker om niets te zeggen dan een lastig gesprek te voeren.
Ondertussen loop jij rond met het gevoel dat je tekortschiet. Dat je het niet meer aankan. Dat je vroeger beter was. Je vergelijkt jezelf met wie je was twee jaar geleden en je begrijpt niet wat er is veranderd, en wat de oorzaak is.
Je hebt te lang te veel gegeven aan een systeem dat niet teruggeeft. En nu draai jij op de reserves van je reserves. Dat is niet iets wat je oplost door harder je best te doen.
🩺 Nog even dit:
Herken je jezelf in de signalen hierboven? Laat het eerst checken bij je huisarts. Soms zit er een lichamelijke oorzaak onder. En als die uitgesloten is, weet je dat het ergens anders zit. Dan ben je bij mij op de goede plek.
Burn-out en werkstress los je niet op met een teamuitje
Ken je dat? De vitaliteitsdag. De meditatie-app die je van HR krijgt. De lunch die ineens wordt vergoed als je een gezonde salade kiest. De poster in de kantine met daarop: “Onze mensen zijn ons grootste kapitaal.”
Ik zeg het zoals het is: dat is windowdressing.
Niet omdat werkgevers per definitie slechte mensen zijn. Maar omdat in een bedrijfscultuur het systeem zo is ingericht dat productiviteit het wint van welzijn. Zolang jij je ding doet, is er geen vuiltje aan de lucht. Pas als jij uitvalt, is er een urgent probleem.
En dan krijg je een re-integratietraject. Een gesprek met de bedrijfsarts. Misschien een coach die acht sessies met je doet en daarna een rapport schrijft. En intussen denk je dat jij het probleem bent.
Randstad-topman Jeroen Tiel zei het zelf ook al: werkgevers moeten meer focussen op de mentale gesteldheid van medewerkers. Aan de voorkant gezonder en aantrekkelijker inrichten, zodat uitval wordt voorkomen. Mooi gezegd. Maar de werkelijkheid is dat de meeste bedrijven wachten tot de schade zichtbaar is. En jij bent de schade.
Een pizza op vrijdag lost dat niet op. Een app die je herinnert aan je ademhaling ook niet. Wat jij nodig hebt, is een omgeving waar jij mag aangeven hoe het werkelijk met je gaat.

Burn-out ontstaat niet op de werkvloer. Het begint veel eerder.
Hier wordt het wat persoonlijker. En misschien ook wat oncomfortabeler.
Want werken bij een veeleisende werkgever, hoge druk, weinig erkenning. Dat is één ding. Maar waarom ben jij er zo lang in mee gegaan? Waarom heb jij telkens ja gezegd als je nee bedoelde? Waarom was jij degene die na 5 uur bleef, ook toen het allang niet meer goed voelde?
Het antwoord op die vraag ligt niet bij je werkgever.
Het zit in hoe jij geleerd hebt om je waarde te bewijzen. In de overtuiging dat je er pas toe doet als je iets laat zien. In de loyaliteit die je voelt, ook naar mensen en organisaties die die loyaliteit niet verdienen. In de angst om als lastig te worden gezien. In het idee dat klagen zwak is. In de hoop dat jij gezien wordt. De hoop dat je daarvoor beloond wordt.
Misschien denk je nu: “hallo Mieke, doe even normaal. Dus het ligt allemaal aan mij?” Nee. Het ligt niet allemaal aan jou. Maar een deel van het antwoord zit wel bij jou. En dat is eigenlijk het goede nieuws.
Wat je nog niet wist van mij.
Ik ken dat van dichtbij. Niet uit een boek. Maar uit eigen ervaring. Ik heb gewerkt in verschillende omgevingen waar loyaliteit werd beloond met stilte en extra inzet werd beantwoord met nóg meer werk. En ik, ik ging maar door. Niet omdat ik dom was. Maar omdat ik had geleerd dat zo te doen. Dat je je mond houdt. Dat je doorwerkt. Dat je er gewoon bent.
Tot ik er niet meer kon zijn.
Die patronen leer je niet af met een weekje Ardennen of een gesprek met je manager. Die zitten dieper. Die komen van vroeger. En die blijven opspelen zolang je ze niet bij naam noemt. Dat is precies waar vastlopen in je leven over gaat.
Burn-out klachten negeren kost je meer dan je denkt.
Laten we even concreet worden. Want misschien denk je nu: het valt nog wel mee. Ik kan nog gewoon werken. Ik red het nog. Ik wacht nog even.
Oké. Laten we dat even doorrekenen. Niet in euro’s maar in wat het je echt kost.
Je relatie. Al maanden ben je emotioneel afwezig. Je partner voelt het. Je kinderen voelen het. De irritatie die je overdag oploopt gooi je thuis eruit. Niet met opzet. Maar het gebeurt wel. De sfeer thuis verandert. Langzaam. En geloof me, het is vaak al erger dan je zelf denkt.
Je gezondheid. Slecht slapen. Gespannen lichaam. Hoofdpijn. Dat kleine kwaaltje dat maar niet overgaat. Je lichaam praat al een tijdje met je. Je luistert alleen niet.
Je zelfvertrouwen. Elke dag dat je doorgaat terwijl je voelt dat het niet meer klopt, geeft je brein één boodschap: je bent niet in staat om je grenzen aan te geven. En die boodschap gaat ergens in je lichaam zitten. Diep. En die is moeilijker te repareren dan je denkt.
Wachten is een keuze. En elke week die voorbijgaat zonder dat je iets doet, kost je iets wat je later niet zomaar terugkrijgt.
📖 Leestip:
Burn-out kost je veel. Maar er is ook een keerzijde die mensen zelden zien. Lees wat een burn-out je onverwacht kan opleveren.
Wat therapie doet dat geen HR-afdeling ooit gaat doen.
Een HR-manager heeft een belang. Jij bent onderdeel van een bestand. Een kostenpost. Een resource. Hoe aardig die HR-manager ook is, het systeem waar hij of zij in werkt is niet ingericht om jou voorop te stellen.
Bij mij is dat anders. Niet omdat ik zo bijzonder ben. Maar omdat ik geen enkel belang heb bij jouw functioneren voor een werkgever. Ik heb alleen belang bij jou. Bij wat jij voelt, wat jij wil, wat jou heeft gebracht tot hier.
Ik werk voornamelijk met hypnotherapie. Niet omdat dat een mooi woord is op een website, maar omdat het werkt op de plek waar dit echt zit. Niet in je hoofd. Niet in je planning. In je lichaam. In de overtuigingen die zo vanzelfsprekend zijn geworden dat je ze niet eens meer ziet.
Mensen die bij mij komen zeggen achteraf vaak hetzelfde: ik wist eigenlijk al wat er speelde, maar ik kon er niet bij. Na een paar sessies konden ze dat wel.
Dat is geen magie. Dat is gewoon eindelijk stilstaan bij wat je al die tijd hebt genegeerd.
Soms werk ik ook met Voice Dialogue, Innerlijk Kindwerk of systemisch werk. Omdat een burn-out zelden alleen over werkdruk gaat. Omdat er altijd een stuk van jou is dat al veel langer heeft staan roepen dat het niet klopte. En dat deel mag ook een keer gehoord worden.
Dit zijn voorbeelden. Wat past, verschilt per persoon. Wat ik je beloof is dit: geen stappenplan. Geen vitaliteitsapp. Geen pizza. Wel een eerlijk gesprek, een stevige spiegel en iemand die er al vaker heeft gestaan dan jij denkt.
Hier lees je meer over mijn werkwijze.
Veelgestelde vragen over burn-out en werk
Je bent niet de eerste die hier mee rondloopt. En de vragen die jij stelt, stellen anderen ook. Dit zijn de eerlijkste antwoorden die ik kan geven.
Hoe weet ik of ik een burn-out heb of gewoon lang moe ben?
Gewone vermoeidheid trekt bij in het weekend of na een vrije dag. Bij burn-out doe je dat niet meer. Je wordt wakker en je bent al moe. Als rust je niet meer herstelt, is er meer aan de hand dan een drukke periode.
Moet ik mijn werkgever vertellen hoe ik me echt voel?
Dat is jouw keuze, niet zijn recht. Wat ik wel weet: de meeste mensen die ik spreek hebben te lang gewacht met dat gesprek. Omdat hun werkgever niet wilde luisteren. Of omdat ze zelf niet wisten wat ze moesten zeggen. Dat kun je leren.
Kan ik nog werken als ik in therapie ga?
Ja, in veel gevallen wel. Therapie is geen ziekmelding. Het is een investering in jezelf die je ook op het werk terugziet. Al is soms even gas terugnemen ook onderdeel van het proces. Volledig stoppen is lang niet altijd de oplossing, en soms zelfs averechts.
Hoe lang duurt het voordat ik me beter voel?
Dat is eerlijk gezegd niet in een getal te vangen. Wat ik wel zie: mensen die stoppen met wachten en echt beginnen, voelen al na een paar sessies dat er iets veranderd is. Niet alles is opgelost, maar er komt lucht.
Wat als mijn werkgever druk zet om terug te komen?
Dan is er werk te doen. Niet alleen aan de situatie op het werk, maar aan hoe jij omgaat met druk van buitenaf. Dat is precies waar ik bij ondersteun.
Zet nu die volgende stap. Voordat het je nog meer kost.
Die koude koffie van vanochtend. Die appjes die alweer binnenkomen voor je überhaupt bent opgestart. Herken je dat gevoel dat je al jaren meedraait maar ergens onderweg jezelf bent kwijtgeraakt? Dat je functioneert, maar eigenlijk al een tijdje op reserves loopt?
Je bent echt niet de enige. Elke week spreek ik mensen die precies zo rondlopen. Mensen die hard werken, loyaal zijn, nooit klagen. En die op een dag merken dat het gewoon niet meer gaat. Er is een uitweg, maar die begint met één eerlijke stap.
Het vraagt moed om die stap te zetten. Maar je hoeft hem niet alleen te zetten. Vraag hier een gratis kennismakingsgesprek aan voor die eerste stap, en ontdek hoe jij weer gaat geloven in Jouw Eigen Veerkracht.
Liefs, Mieke
Ik ben Mieke
Ik begeleid mensen die vastlopen in hun werk. Die al maanden voelen dat het zo niet langer kan. Ik ga naast je zitten, zonder stappenplan, zonder pizza. Gewoon eerlijk kijken naar wat er speelt. Stap voor stap, op jouw tempo.
📍 Misschien woon je in Eindhoven en denk je: “Dat is vast te ver weg.” Geloof me, het valt mee. Vanuit de stad ben je in 15 minuten in Valkenswaard, en dan staat de thee klaar.

