Geschatte leestijd: 14 minuten
Auteur: Mieke Loor
Ik had een buurman die overspannen was. Wij moesten stil zijn. Geen bal tegen de muur, geen deur die klapte, want de dokter had gezegd: minimaal een half jaar rust. Eerlijk gezegd vonden wij dat als kind een beetje een droombaan. Hij zat vaak achter het raam, niet ziek zoals je dat als kind begreep, maar ook duidelijk niet meer de man die hij daarvoor was. Alsof hij ergens onderweg zichzelf was kwijtgeraakt.
Dat woord hoor je bijna niemand meer zeggen. Iedereen roept tegenwoordig burn-out, bijna als een badge die je pas mag dragen als je helemaal bent ingestort. Wat er zelden bij verteld wordt: burn-out ontstaat niet zomaar. Het is wat de huisarts de zwaarste vorm van overspanning noemt, het stadium waarin rust alleen niet meer volstaat.
Overspannen is de staat waarin je nu zit. En toch ga je door. Want het gaat toch nog? Je kunt toch nog werken? Je staat iedere ochtend toch gewoon op? Overspannen staat al jaren gewoon geregistreerd bij de huisarts met een eigen code, terwijl burn-out officieel niet eens als aparte diagnose bestaat. Grappig genoeg is het woord met de minste glans dus het woord met de meeste erkenning.
Tijd om overspannen weer serieus te nemen, voordat het een burn-out wordt.
Ik ben Mieke
Ik zie dagelijks mensen die zichzelf al maanden bij elkaar rapen, terwijl niemand dat aan ze ziet. Ik ken dat gevoel ook van binnenuit. Ook jij hoeft dit niet alleen te dragen. Die eerste stap begint hier.
- Overspannen zijn terwijl je nog gewoon werkt?
- Overspannen: Dit zijn de signalen.
- Overspannen door je werk?
- Overspannen zijn: waarom jij er wel last van hebt.
- Overspannen door een ingrijpende gebeurtenis
- Overspannen of burn-out: wat is nou het verschil?
- Wat kan therapie betekenen bij overspannenheid?
- Wat kan therapie niet voor je doen?
- Hoe ziet een sessie er bij mij uit?
- Mijn unieke werkwijze
- Jouw investering voor verandering
- Veelgestelde vragen over overspannen zijn
- Zet nu de volgende stap naar meer rust
Overspannen zijn terwijl je nog gewoon werkt?
De wekker gaat, je gaat naar je werk en doet je ding. Je beantwoordt je mails, schuift aan bij een overleg en als iemand vraagt hoe het gaat, zeg je gewoon: “Goed hoor.” Niemand die aan je ziet dat je diezelfde ochtend al doodmoe opstond, in de auto het liefst was omgedraaid en bij thuiskomst maar één ding wilt: dat iedereen je met rust laat.
En precies dát maakt overspannen zijn zo verraderlijk. Je kunt nog heel veel. Alleen kost alles je steeds meer. Het maakt niet uit wat voor werk je doet. Of je nu je laptop het liefst uit het raam smijt na de zoveelste mail, je steeksleutels in het rond laat vliegen omdat niks vandaag wil lukken, of het medicijnkarretje net wat harder de gang in duwt dan nodig is. Een collega die voor de derde keer hetzelfde vraagt, daar erger je je kapot aan.
En eenmaal thuis is je energie op. Je werkt toch nog gewoon, dus dan valt het wel mee? Kom nou. Je haalt het nog omdat je jezelf ’s ochtends de deur uit sleept, niet omdat het goed gaat. Ingestort ben je niet, dat niet. Maar tot rust komen lukt ook al lang niet meer, en herstellen al helemaal niet.
Je leven draait nog gewoon door, maar je moet er harder aan trekken dan normaal.
Overspannen: Dit zijn de signalen.
De honden van de buren beginnen te keffen, en voor het eerst in jaren kun je dat geluid niet meer negeren. Een deur waait dicht ergens in huis en je schrikt je rot, alsof er een kanon afgaat. Bij het minste geluid staat je lijf meteen op scherp, ook als er niks aan de hand is.
’s Nachts is het niet anders. Je ligt in bed, doodmoe, maar je lichaam weigert om uit te loggen. Elk geluidje in huis, de cv-ketel die aanslaat, een auto die passeert, en je bent meteen klaarwakker. Alsof iemand vergeten is de wachtpost af te melden.
En het stopt niet bij deze overprikkeling. Je huilt om B&B vol liefde, terwijl je normaal met droge ogen zit te kijken. Je kaken staan zo gespannen op elkaar, dat je ’s avonds kiespijn hebt. Je schouders voelen aan het eind van een gewone dag alsof je een zak cement hebt gesjouwd. Midden in een zin de draad kwijt, in een doodnormaal gesprek. Drie keer teruglopen naar de winkel omdat je alweer vergeten bent wat je moest halen.
Los van elkaar lijkt het niet veel. Een keer schrikken, een keer huilen, een keer je woorden kwijt. Maar bij elkaar vertellen ze hetzelfde verhaal: je lichaam staat al een tijd op scherp, en jij probeert dit nog steeds te negeren.
🩺 Nog even dit:
Overspannen zijn kan zich lichamelijk uiten. Laat dat eerst even checken bij je huisarts. Soms zit er iets lichamelijks onder. Is dat uitgesloten, dan weet je dat het ergens anders zit. Dan ben je bij mij op de goede plek.
Overspannen door je werk?
En waarschijnlijk heb je voor ieder signaal allang een verklaring bedacht. Slecht geslapen. Drukke week. Gedoe op het werk. Te weinig lichaamsbeweging. Verkeerd gelegen. Misschien word je gewoon ouder. En dat huilen om B&B Vol Liefde? Ach, die aflevering was ook wel héél zielig.
Want overspannen? Nee joh. Dat klinkt meteen zo heftig. Zo ben jij helemaal niet. Je werkt nog, je doet boodschappen, je spreekt af met vrienden en als het moet sta je zaterdag gewoon langs het sportveld. Je bent alleen wat moe. Een beetje prikkelbaar misschien. En je zou eigenlijk eens een weekend helemaal niks moeten plannen. Dan ben je vast weer de oude.
Alleen gek dat dat weekend niet meer helpt. Dat je op zondagavond alweer moe wordt van het idee dat maandag eraan komt. Dat je steeds vaker verlangt naar rust, maar zelfs als het eindelijk stil is, die rust niet meer voelt.
En ergens weet je dat natuurlijk ook wel. Dit is niet meer gewoon een drukke week. Daarvoor duurt het inmiddels te lang.
Vaak is er wel een concrete aanleiding aan te wijzen. Die opdracht die klaar moet. Een arbeidsconflict dat al maanden speelt. Of het besef na je vakantie, waarbij de rust van twee weken al op de eerste maandag weer verdwenen is.
Maar wat als het niet om het nu gaat, maar om iets wat al veel langer speelt?
Overspannen zijn: waarom jij er wel last van hebt.
Misschien komt het doordat je als kind al leerde om je niet aan te stellen, want je ouders hadden het al druk genoeg. Dat je op je veertiende je jongste broertje van de crèche haalde, terwijl je eigenlijk nog huiswerk moest maken. Of dat je die ene keer dat je het niet meer trok, te horen kreeg: “kom op, zo erg is het toch niet.”
Misschien ben je altijd degene geweest die het regelde. Op je werk degene die het er wel even bij pakt. Thuis degene bij wie iedereen met zijn verhaal terechtkan, maar die zelf nooit ergens om vraagt. Ergens onderweg ben je vergeten dat jij er ook mag zijn, dat je voor jezelf mag zorgen.
Of misschien speelt er iets dat nog nooit echt een plek kreeg. Een vader die er niet meer is. Een relatie die eindigde terwijl jij er nog niet klaar voor was. Verdriet dat je hebt weggestopt omdat er toch geen tijd voor was. Dat soort dingen verdwijnt niet vanzelf. Het wacht gewoon, tot de rek eruit is en je het niet langer kunt wegduwen.
Dit verklaart misschien waarom het jou zoveel moeite kost om je grenzen aan te geven. Om overeind te blijven terwijl anderen schijnbaar fluitend door het leven gaan.
Overspannen door een ingrijpende gebeurtenis
Wat er dan precies gebeurt, is eigenlijk vrij simpel. Je lichaam heeft vroeger geleerd: doorgaan is de enige optie, stoppen niet. Toen werkte dat, want er was niemand om op terug te vallen als je het liet afweten. Dat lichaam van jou is dat nooit vergeten. Ook nu, jaren later, schakelt het bij de eerste tekenen van druk automatisch over naar diezelfde stand: doorgaan, volhouden, niet zeuren. Terwijl die stand ooit nodig was, en nu alleen nog maar uitput.
Soms is er geen lange geschiedenis nodig, soms is één gebeurtenis al genoeg. Een pittige en moeizame scheiding. Een zwaar ongeval. Het overlijden van je ouder, midden in een periode waarin je toch al aan alle kanten werd getrokken. Je regelde de uitvaart, ving iedereen om je heen op, en stond drie dagen later gewoon weer op het werk. Niet omdat je dat wilde, maar omdat het moest van jezelf. Rouw en verdriet vragen tijd, en die tijd heb je jezelf nooit gegund.
Het is dus niet dat er iets mis is met jou. Je bent gewoon heel goed geworden in iets wat je nooit had hoeven leren.
Overspannen of burn-out: wat is nou het verschil?
Overspannen zijn is het stadium waar je nu waarschijnlijk in zit. Je systeem staat op scherp, maar de kern van wie je bent staat nog overeind. Met rust en de juiste aanpak is dit goed om te keren, vaak binnen enkele weken tot maanden.
Burn-out is wat ervan wordt als je in dat overspannen stadium blijft hangen, meestal een half jaar of langer. Dan is de uitputting niet meer iets wat je aan het eind van de dag voelt, maar iets wat je de hele dag met je meedraagt.
Het verschil zit ‘m dus niet in twee losse werelden. Het is dezelfde weg, alleen op een ander punt. En hoe eerder je overspannen zijn serieus neemt, hoe kleiner de kans dat je op dat verdere punt belandt.
📖 Leestip:
Blijf je te lang op scherp staan, dan kan overspannen omslaan in iets zwaarders. Benieuwd wat een burn-out precies inhoudt? Lees er hier mijn blog over burn-out
Wat kan therapie betekenen bij overspannenheid?
Je hoofd gaat ’s-Nachts nog even door, en daardoor lig je weer klaarwakker naast je partner. Herkenbaar, toch? Maar je voelt ook hoe moe je daarvan bent. Overspannen op je werk, overspannen in je hoofd. Dat klinkt misschien harder dan je had verwacht, maar het besef is nodig. Een drukke week gaat over met een weekendje niksen. Overspannen zijn gaat niet over, hoe vaak je ook een weekendje weg boekt.
Wat therapie doet, is niet het overnemen van jouw leven. Het is zichtbaar maken waarom jij bij een tegenslag alweer in die stand schiet: doorgaan, volhouden, niet zeuren. Het wordt tijd dat er iemand van een afstandje meekijkt.
En dat geeft je iets waar je waarschijnlijk al een tijd naar op zoek bent: rust. Niet de rust van een weekendje weg, die verdwijnt zodra je maandag weer aan het werk gaat. Maar de rust die blijft, omdat je begrijpt waarom je zo snel op scherp staat, en wat jij nodig hebt om dat los te laten. Dat is geen belofte van een quick fix. Het is het begin van een andere start.
Wat kan therapie niet voor je doen?
Therapie werkt niet met een toverstaf. Ik zwaai niet met een stokje en dan is je overspannenheid opgelost. Ik kan ook niet je volle agenda voor je overnemen, of dat gesprek met je baas over minder uren voor je voeren. Ik zit niet achter het stuur van jouw leven. Jij wel.
De sessies geven je inzicht. Het echte werk gebeurt daarna, als je weer thuis bent, weer op je werk, weer in je gewone leven. Dat is misschien niet wat je had gehoopt te horen. Geen kant en klare oplossing. Maar juist dat maakt het betrouwbaar. Misschien is dat wel precies waarom het werkt, omdat het echt is, en omdat jij het bent die de verandering maakt..
Hoe ziet een sessie er bij mij uit?
De intake, maar dan anders.
Ik noem het intake anders, je vertelt niet eerst je hele levensverhaal, maar we gaan meteen aan de slag met wat er nu speelt. De druk die alleen maar groter werd, dat gesprek met je collega dat je maar bleef malen, die nacht dat je weer klaarwakker lag. Dat eindeloos vertellen, daar haken mensen vaak op af als het om therapie gaat. Bij mij niet. We gaan direct aan de slag, als je wil vandaag al.
De sessies.
Vaak werk ik met hypnotherapie, maar ik beperk me daar niet toe. Soms gaan we met Voice Dialogue op zoek naar de stem in jou die allang wil stoppen, en de stem die zegt dat je door moet. Soms werk ik met Innerlijk Kindwerk, als blijkt dat er iets in je jeugd is ontstaan dat nog meespeelt. Soms is het systemisch werk, om helder te krijgen wat er speelt op je werk of thuis. Welke vorm het wordt, kies ik niet vooraf achter mijn bureau. Vaak voel ik al wat nodig is, nog voor jij het zelf onder woorden hebt gebracht.
De duurzame verandering.
En dan begint het echte werk, niet in mijn praktijk, maar in de tijd tussen de sessies door. Je gaat naar huis met inzichten die iets met je doen. Niet een lijstje met huiswerk en tips die je ook op social media tegenkomt. Stap voor stap merk je dat er iets verandert, niet omdat ik het voor je oploste, maar omdat jij met je nieuwe inzichten zelf aan de slag ging.
Je herschrijft als het ware je eigen verhaal.
Mijn unieke werkwijze
Ik ben geen therapeut die jou aan het lijntje houdt. Geen omwegen, geen therapeutisch jargon, geen “hoe voelt dat voor jou”. Ik zeg wat ik zie, ook als dat niet is wat je wilt horen. Van mij hoor je eerder: “Je bent al maanden aan het overleven, en dat weet je zelf ook al.”
Dat doe ik omdat ik het zelf heb doorleefd, maar ook dankzij jarenlange studie om te snappen waarom. Mensen komen bij mij omdat ze vastlopen in overspannenheid. Ze blijven omdat er eindelijk iemand tegenover ze zit die niet wegkijkt.
Jouw investering voor verandering
Wachten kost meer dan je nu denkt. Niet alleen in geduld, ook in tijd en geld. Overspannen thuis komen te zitten is al vervelend genoeg. Doorlopen tot een burn-out betekent meestal maanden in plaats van weken, met alles wat daarbij komt kijken.
Eén keer grondig uitzoeken waarom je constant op scherp staat, kost een fractie daarvan.
Wat het je oplevert: een hoofd dat ’s avonds eindelijk stil is voor het slapen gaat, een lichaam dat niet meer op scherp staat, jezelf weer herkennen als je in de spiegel kijkt. Dat is onbetaalbaar. Hier vind je alle informatie over mijn tarieven, trajecten en eventuele vergoedingen.
Heeft jouw werkgever een vitaliteitsbudget? Vraag eens na wat daarmee mogelijk is, dat scheelt vaak meer dan je denkt.
Veelgestelde vragen over overspannen zijn
Je bent hier niet toevallig beland. Misschien lag je vannacht weer wakker, jezelf afvragen wanneer jouw overspannen gevoel ooit begon. Hieronder lees je de meestgestelde vragen over overspannenheid, kort en zonder omwegen.
Overprikkeling is er vaak eerst: geluiden die je opeens niet meer kunt negeren, zoals een dichtslaande deur of een blaffende hond. Daarna volgen dingen als slecht slapen, snel geïrriteerd zijn en huilen om iets kleins.
Vaak enkele weken tot een paar maanden, met de juiste aanpak. Hoe langer je doorgaat voordat je er iets mee doet, hoe langer het herstel meestal duurt.
Overspannen zijn is het stadium waar je nu waarschijnlijk in zit. Blijf je te lang doorgaan zonder dat er iets verandert, dan kan dat uitmonden in een burn-out. Twijfel je waar jij precies staat? Lees dan ook mijn blog over burn-out.
Zeker. Als je vroeger leerde dat stoppen geen optie was, of als er nog iets speelt dat nooit een plek kreeg, kan dat net zo hard meespelen als de drukte van vandaag.
HSP is hoe je van nature in elkaar zit, overspannen zijn is een toestand waar je in bent geraakt. Je kunt hooggevoelig zijn zonder ooit overspannen te raken, en andersom.
Meestal niet. Je lichaam heeft geleerd om op scherp te staan, en dat verandert niet automatisch zodra de drukte afneemt. Daar is meestal meer voor nodig dan een rustigere agenda.
Zet nu de volgende stap naar meer rust
Honden van de buren die je op scherp zetten door het keffen. Die nacht dat het aanslaan van de cv-ketel je alweer wakker houdt. Herken je dat gevoel dat je al maanden op scherp staat, terwijl je van buiten gewoon je ding blijft doen? Dat je doorgaat, maar eigenlijk allang op reserves draait?
Je bent echt niet de enige. Regelmatig spreek ik mensen die precies zo rondlopen. Mensen die hard werken, loyaal zijn, nooit klagen, tot ze op een avond willen dat de laptop gewoon het raam uit vliegt. Er is een uitweg, maar die begint met één eerlijke stap.
Het vraagt moed om die stap te zetten. Maar je hoeft hem niet alleen te zetten. Vraag hier een gratis telefonisch kennismakingsgesprek aan voor die eerste stap, en ontdek hoe jij weer gaat geloven in Jouw Eigen Veerkracht.
Liefs, Mieke
Ik ben Mieke
Ik begeleid mensen die overspannen zijn, maar nog gewoon doorwerken alsof er niks aan de hand is. Ik zie dat sneller dan je denkt, en weet ook wat er nodig is om er weer bovenop te komen. Je hoeft dit niet alleen uit te zoeken. Stap voor stap, op jouw tempo, terug naar jezelf.
📍 Praktijk Jouw Eigen Veerkracht vind je in Valkenswaard, op slechts 15 minuten van Eindhoven. Goed bereikbaar met de auto en het OV.
Burn-out en stress: Dit is wat het jou echt kost.
Vastlopen in je leven: wat doe je als het niet meer gaat?
